Geld verdienen

-17 juli 2019-
Helaas draait deze wereld om geld.
En voor heel veel mensen zijn die kleine briefjes en nog kleinere muntjes hun levensdoel.
Het doel om daar maar zoveel mogelijk van te hebben.
Zodat je nog meer spullen kan kopen en nog meer kan weggooien.
En het is ook heel belangrijk om aan de buitenwereld te laten zien wat je allemaal wel niet kan kopen.

Rik en ik hebben hier totaal niks mee.
Ik haat geld en ik haat het wat het met de mens doet.
Ik zou liever in een wereld leven waarin we spullen en diensten met elkaar ruilen.
Van ruilen komt misschien huilen.
Maar van geld komt: jaloezie, ongelijkheid en zo ken ik nog wel ff doorgaan.
Alleen leven we in een wereld waarin ik datgene wat ik haat, wel nodig heb.

We hebben voor deze reis dan ook wat spaarcentjes op zak.
Want de camper rijdt nog steeds niet op water.
Gek he, dat dat nog steeds niet kan in 2019.
O, nou eigelijk is dat helemaal niet zo gek.
Want als we allemaal op water zouden rijden stort heel de benzine en diesel inkomsten wereld in.
En ja, de rijken moeten natuurlijk wel rijker worden he.

Om wat centjes erbij te verdienen, hebben wel veel gezocht naar verschillende manieren van inkomsten die bij ons passen.
Het leek mij een leuke ervaring om fruit of groenten te plukken of om mee te helpen op een boerderij.
Dit is makkelijker gezegd dan gedaan.
Het is namelijk niet zo als je dit op Google intypt, dat er dan gelijk tientallen pagina’s tevoorschijn komen met adressen waar je terecht kan.
Vaak moet je je eerst inschrijven bij een bureau en die staat dan weer in contact met die en die.
Ook hebben wij ermee te maken dat wij rondreizen.
Dus lang op een plek verblijven we meestal niet.
En de plaatsen waar je kan plukken zijn ook niet altijd toegankelijk voor onze camper i.v.m. de bergen.

Armbandjes maken of mensen hun haren invlechten is niet mijn ding.
Van al dat gepriegel word ik erg agressief, dus dat verkoopt ook niet goed.

Rik heeft een aantal pogingen gedaan om zijn werk te verkopen op de boulevard.

BOULEVARD ARMACAO DE PERA 1

Op de boulevard in Armacao de Pera in Portugal ging dit goed!
Mensen bleven even staan en keken wat hij aan ’t doen was.
Sommige mensen maakte een praatje en andere mensen kochten wat.
Dit gaat de goede kant op dachten wij!

Toen we weer in Spanje waren, hebben Rik en ik op de boulevard in Marbella, Torremolinos en Alicante gestaan.
Het publiek in Marbella is vooral bezig om gezien te worden op de boulevard.
Want ja, als je heel ’t jaar geen koolhydraten hebt gegeten en dag in dag uit in de sportschool bent geweest, moet je dat natuurlijk wel showen aan de rest.
Een goed lijf doe je niet voor jezelf, nee! dat moet je laten zien!!
Lippen getuit,borst vooruit en inhouden die buik.
En dan maar heen en weer lopen op die boulevard.
Van links naar rechts en weer terug.
En natuurlijk af en toe even stoppen voor een selfie voor insta.
Ja, ik begrijp ook wel, als je daar zo druk mee bezig bent, dat je heel die knul met zijn tekeningen niet ziet zitten.
Wat kunnen hun het verrotten dat hij door heel Marbella met zijn spullen sjouwt in 30+ graden en zijn kunst probeert te verkopen.

BOULEVARD MARBELLA 5

BOULEVARD MARBELLA 4

We hebben hier 2 avonden op de boulevard gestaan.
De eerste avond liep de politie lachend voorbij.
En de tweede avond stuurde de politie ons weg.
Tja…Marbella was dus geen succes.

Ook het publiek in Torremolinos en Alicante zat niet op kunst te wachten.
Die kopen liever van die gekleurde bordjes en tasjes met ‘Playa’ en ‘Amor’ erop die in China met duizenden tegelijk worden gemaakt.

BOULEVARD TORREMOLINOS

Het is dus lastig om onderweg wat centjes bij te verdienen.
Maar als iets niet lukt zoals je het voor ogen had, betekent dit niet gelijk iets slechts.
Je kan nog zo goed alles uitzoeken en inplannen, maar de realiteit is altijd anders.
Zo is het leven.
En daar kan je je maar beter bij neerleggen.

We hebben wel lol gehad op de boulevard.
Want mensen kijken blijft altijd leuk.

De baby zwaluw

-19 juni 2019-
Op de plek waar wij op dit moment verblijven in Armacao de Pera, is er alleen wifi bij het restaurant.
Al een aantal dagen ga ik hiernaar toe voor de wifi en hangt er boven de plek waar ik zit een nestje van een zwaluw familie.
Druk vliegen ze elke keer heen en weer om hun jongen te voeren.
Af en toe valt er een schijt klodder naast me neer.
Ik vind het leuk om te zien hoe die beestjes zo hun dagen vullen.

Vanochtend kwam ik weer bij mijn plekje aan en overal lagen er takjes en veertjes.
Er ging bij mij nog geen belletje rinkelen en ik zocht een schoon plekje om te gaan zitten.
Opeens zie ik tot mijn grote schrik het nestje helemaal uit elkaar op de grond liggen en een van de twee jongen lag er dood naast.
De ouders kwamen aangevlogen en zaten hysterisch te kwetteren op de plek waar het nestje eerst hing.
Het was een verschrikkelijk tragisch gezicht.

Ik heb gelijk Rik gebeld omdat ik het kwijt moest.
(Rik zit op nog geen 10m afstand met de camper en ik heb belkosten niet in mijn abonnement)
Maargoed.

Ik vertelde aan Rik wat er met het nestje was gebeurd en hij vond het ook zeer droevig.
Nadat ik dit had gedeeld, opende ik mijn laptop om foto’s op de website te zetten.
Maar elke keer in mijn ooghoek zag ik dat vogeltje liggen, zo moederziel alleen.
Vanochtend heeft hij misschien nog zijn laatste wormpje op.
Vervolgens is hij met een rotvaart naar beneden gestort en nu ligt hij daar, dood.
En als ik hem daar laat liggen, wordt hij waarschijnlijk met een schep of iets opgepakt en zo in de kliko gegooid.
Geen enkel dier hoort in de kliko.

Dus ik weer Rik gebeld met het verhaal dat ik hem wil opruimen voordat iemand anders het doet.
Zo’n held als Rik is, kwam hij op zijn snelste tempo aangelopen met een wc rol.
Toen we het nestje oppakte kwam er nog een vogeltje uit.
We hebben de twee vogeltjes samen in een wc papiertje gewikkeld zodat ze in ieder geval nog samen zijn.
Dit alles ging niet zonder tranen hoor.
Ik ben zo’n emotioneel wezen als het om dieren gaat dat ik jankend naast het restaurant met wc papier stond.
Vervolgens hebben we een mooi plekje naast een boom gevonden.
Hier liggen nu de twee kleine vogeltjes onder een steen begraven.

zwaluw

Ik weet niet of het beter was geweest als ik ze had laten liggen in verband met de ouders die nu misschien aan het zoeken zijn.
Maar vroeg of laat waren ze opgeruimd door de restaurant mensen en in de kliko beland.
Dus ik denk dat ik het beste is.

Het leven in een camper tot nu toe

-17 juni 2019-
Op zondag 3 maart zijn wij vertrokken uit Rotterdam.
Dat betekent dat we inmiddels al 107 dagen onderweg zijn!

De weken in België en Frankrijk waren koud, nat en af en toe wat zon.
In de nachten heeft het vaak gevroren.
Maar ook deze periode had ik zeker niet willen missen.
Ik wilde ervaren hoe het is om een ander leven te leiden.
En dat is niet alleen maar zonneschijn.

Er zijn dagen geweest dat we dag in, dag uit met thermokleding liepen en sliepen.
Ook hebben we met 3 lagen sokken over elkaar aan gelopen en de jas aan in de camper.
We hebben een aantal dekens bij ons, dus hier konden de katten lekker mee worden ingestopt.
Ik denk dat ik in heel me leven nog nooit zoveel thee heb gedronken als toen.
Elke avond gingen er liters in terwijl we onder een aantal dekens film aan ’t kijken waren.
Kaarsen aan voor de sfeer, maar ook om onze handen aan op te warmen.
Overdag hebben we geregeld de verwarming aan gehad.
Maar ’s nachts was het met je hoofd onder de dekens liggen.
Kyara kwam knus tussen ons in liggen onder de dekens voor wat warmte.
Ozzy heeft het gelukkig niet zo snel koud, dus die nam genoegen met zijn mandje.
Als we ’s ochtends aan het ontbijt zaten, kwamen er wolkjes uit onze mond zoals je ook buiten hebt met kou.
Maar als je dan naar buiten kijkt en je staat aan een prachtig meer met geen mens om je heen en alleen natuur, dan maakt dat voor mij alles goed.

Vanaf dat we in Spanje zijn aangekomen, hebben we veel dagen gehad met een zonnetje.
Dit maakt het leven in een camper wat makkelijker.
Je leeft meer buiten waardoor je opeens weer meer ruimte ervaart.
Vooral om je was te drogen is het erg fijn als je deze buiten kan hangen.
In plaats van lijntjes spannen kris kras door de camper.
De katten vinden het wel erg leuk zo’n tent door de camper.

Met de camper hebben we inmiddels ook al genoeg meegemaakt.
Een van de laatste dagen dat we in Frankrijk waren hebben we een lege motoraccu gehad.
Wij dachten namelijk, toen we stil stonden met de camper, dat we wel ff de laptop konden opladen aan de motoraccu.
Heel eventje moet vast wel kunnen.
Nou, doe dit dus niet als de motor uit is, want de motoraccu loopt razendsnel leeg.
Hier kwamen we de volgende dag achter toen we naar onze volgende bestemming wilde rijden en de motor niet startten.
Gelukkig heeft toen een aardige meneer ons geholpen en wilde met zijn camper die van ons weer aan de praat krijgen.
Dit lukte helaas niet.
Waar we toen achter kwamen, is dat wij met onze eigen huishoudaccu de motoraccu kunnen starten.
Weer wat geleerd!

We hebben in Spanje ook al een aantal keer langs de weg gestaan met open motorkap.
Dit kwam door de hoge temperatuur buiten en het rijden in de bergen.
Als we zien dat de temperatuurmeter in het oranje komt, zetten we de camper langs de kant, motorkap en ramen open, alles wat aan het opladen is aan de motoraccu uitzetten en afwachten maar.

Een paar weken terug in Portugal was een berg zo steil, dat de temperatuurmeter al zo snel in het oranje was, dat we hebben besloten om te keren en een andere weg te nemen.
Ook dit was weer een ervaring.
Ik ben toen eerst een stuk naar achter gereden om het breedste punt te vinden om te keren.
In zijn achteruit een berg af gaat snel joh met een camper volgeladen!
Rik is vervolgens uitgestapt en heeft me geholpen met keren.
Na 10x voor en achteruit te hebben gestoken, is het gelukt en hebben we een andere route gekozen.
Het rijden in de bergen vinden we allebei erg mooi.
Maar het is wel de bedoeling dat de camper het zolang mogelijk volhoudt.
Dus dan is het keuzes maken en toch maar een stukje over de snelweg rijden.

Het rijden wisselen we trouwens elke keer af.
Het is me wel opgevallen dat ik een van de weinige vrouwen ben die achter ’t stuur zit in een camper.
Ik vind het hartstikke leuk om te rijden en meer vrouwen zouden het moeten doen.
Zet je vent op de bijrijdersstoel en pak zelf dat stuur beet!
Een keer reden we een camper tegemoet waar ook een vrouw achter het stuur zat.
Die vrouw was zo blij dat ze mij achter het stuur zag zitten, dat ze van oor tot oor glimlachte en maar bleef zwaaien.
En nee ze zat niet met beide handjes in de lucht, maar netjes 1 aan het stuur.

De binnenkant van de camper begint ook zo zijn sporen van leven te tonen.
Ik denk dat de vorige eigenaar 2 weken per jaar naar Zeeland is geweest.
Want de kastdeurtjes hebben het zwaar met ons intensieve gebruik.
Er hangen er een aantal scheef en sommige willen niet meer dicht.
Ook de koelkast werkt niet meer op gas.
De koelkast koelt alleen nog als we rijden door de motoraccu of als we bij een stroompaal staan.
Maar als je gewoon de boodschappen erop aanpast valt hier prima mee te leven.

Het leven in een camper tot nu toe is een geweldige ervaring voor mij.
Ik had het allemaal niet willen missen!

Verblijf in Les Nourrits

-23 april 2019-
Eind maart zijn wij een aantal dagen geweest in Het Buitenhotel in Les Nourrits.
Hier hebben wij overnacht in een van de chalets en kregen wij ontbijt en avondeten.

In ruil hiervoor heeft Rik 4 werken gemaakt.
De werken zijn gemaakt van materialen die wij tijdens de reis hebben gevonden.
Zoals: hondenpoepzakjes (niet gebruikt), fruit/groentenzakjes, bladzijde van het boek The Da Vinci Code, bladzijde van een boek van Francois Villon, panflatten/posters uit Les Settons en de lijst is gemaakt van afvalhout van een meubelmaker uit Lamastre.

Wat dit werk uniek maakt, is dat het zonder de tekening al een verhaal verteld.
Het zijn geen voor de hand liggende materialen.
Maar wel vertellen zij waar wij zijn geweest tijdens onze reis.
Een aantal materialen worden door deze werken weer een nieuw leven in geblazen.
Een uniek leven met een mooi verhaal.

LN5

LN 8

LN 9

Na een aantal dagen hier te hebben ontspannen, mistte ik de camper wel.
Ook al kregen we hier lekker te eten, was ’t heerlijk om elke dag te douchen en waren de 2 honden nog zo lief.
Het weegt voor mij niet op tegen de vrijheid die ik met onze camper ervaar.
Ik ben trouwens heel trots op onze camper.
Dat hij het met zijn 18 jaar en soms heuvelachtig landschap in Frankrijk zo goed doet.

LN

LN 2

Katten in de camper - Naar buiten!

-15 april 2019-
Kyara en Ozzy zijn binnen katten.
Dus om ze te laten wennen aan buiten, zijn we hier al een paar maanden voor vertrek mee begonnen.
Voor beide katten heb ik een tuigje gekocht, een looplijn van 5 meter en een looplijn van 15 meter.
De looplijn van 15 meter kan met een pin in de grond worden bevestigd.

In huis heb ik ze met het tuigje aan laten wennen.
Eerst 10 min, vervolgens 30 min en dit een paar keer per week.
En elke keer wanneer ik het tuigje aan en uit deed, beloonde ik ze met een snoepje.

Toen het lopen met het tuigje aan goed ging, heb ik hier de looplijn van 5 meter aan bevestigd.
Ik heb met ze bij ons op de galerij geoefend en vervolgens zijn we naar buiten gegaan.
Op een van de dagen dat we met Kyara en Ozzy naar buiten gingen heeft Kyara zich uit haar tuigje gewurmd.
Ik liep met Kyara aan de lijn en Rik met Ozzy, niks aan de hand.
Op een gegeven moment leek het ons een goed idee om van kat te wisselen.
Terwijl wij de lijnen met elkaar wisselen, schrikt Kyara ergens van en weet zich binnen een paar seconden uit haar tuigje te wringen.
Rik pakte haar gelijk beet en Kyara begon te gillen als een gek. Het gegil van een kat gaat echt door merg en been.
Doordat Kyara schrok, beet ze Rik in zijn hand en gelijk ontstond er een grote ei van een plek op zijn hand.
Door haar gekrab en beet zaten Rik zijn handen onder het bloed en ook Kyara zat onder.
Het zag er allemaal heel dramatisch uit.
Met gevaar voor eigen leven heb ik het tuigje weer bij Kyara omgedaan en heb ik haar in me armen mee naar binnen gesjouwd.
Tijdens het omdoen van het tuigje en het naar binnen dragen heb ik de hele tijd lief tegen haar gepraat om haar gerust te stellen.
‘ o kyaartje ’t komt allemaal goed he, rustig maar lieverd, kom maar met je pootje lieverd, goedzo, braaf kyaartje’
terwijl ik in me hoofd alleen maar dacht van, ‘ wtf, jezus, tering zeg, wat is dit nou weer’

Tijdens dit drama lag Ozzy trouwens gewoon in het gras verstijfd naar een vogeltje te kijken.
We hebben wel vaker het idee dat Ozzy niet zo erg bewust is van wat er nou allemaal gebeurd en dat zijn gedachtes gaan van: eten, slapen, eten, eten, poepen, eten, ooo vogel, eten.
Maar dat geeft niks.

Toen we weer gezellig met zijn viertjes binnen waren na dit heftige avontuur, zijn we naar de huisarts gegaan voor Rik.
Hier is de wond schoongemaakt en was hij gelukkig niet al te diep.
Wel kreeg hij een prik en een antibioticakuur.
Bij thuiskomst was er totaal niks meer aan de hand en begroetten Kyara Rik met kopjes.

Om het in het vervolg voor iedereen wat soepeler te laten verlopen, heeft Kyara nu een halsband en tuigje om als we naar buiten gaan.
De halsband en het tuigje zitten beide bevestigd aan de looplijn.
Mocht ze zich weer uit het tuigje wurmen, dan zit ze in ieder geval nog aan de halsband vast.
Gelukkig is het hierna niet meer gebeurd :)

Tijdens de reis heeft Kyara al een paar keer buiten gelopen.
Zowel met de 5 meter lijn als met de 15 meter looplijn.
Ozzy heeft hier verder nog geen behoefte aan.
Hij blijft lekker in de camper liggen en kijkt door de deuropening naar buiten.
Het is ook niet zo dat ze perse naar buiten moeten.
Maar het is fijn dat ze nu in ieder geval de optie hebben om naar buiten te gaan.

ozzy 3

ozzyozzy

Wat wel een groot verschil is tussen lopen met een hond en een kat, is dat een kat zich niet laat sturen.
Kyara bepaald waar we naartoe lopen en hoelang we ergens stil staan.
Wat ik doe is meelopen en de omgeving in de gaten houden of deze veilig is.
Ik heb zelf ook niet de behoefte om aan de lijn te gaan lopen trekken en haar mee te sleuren als ze ergens te lang stilstaat.
Het is voor haar een manier om lekker buiten te lopen en op haar gemak de omgeving te ontdekken.

IMG 20190411 133736

Het is me wel opgevallen dat het voor de meeste mensen nog een soort van wereldvreemd is dat je met een kat aan de lijn loopt.
We worden saampjes vaak nagekeken en zijn ook al een paar keer uitgelachen.
Maarja beter dat ze lachen dan huilen denk ik dan maar.

kyara 2

Ik merk in ieder geval dat Kyara ervan geniet om af en toe een stukje te lopen buiten.
Ze kijkt nieuwsgierig om haar heen, loopt met haar staart omhoog en ze geeft mij geregeld kopjes.

kyaartje 1

Typisch mensen

-3 april 2019-
Op zaterdag 30 maart kwamen wij met de camper aan in St. Ceneri le Gerei.
Een schattig oud dorpje met wat bomen erom heen.
De parkeerplaats is opgedeeld in grind en gras.
Aangezien de campers die er al stonden zich ruim hadden opgesteld op het grind aan de waterkant.
Leek het mij leuk om ook aan de waterkant te staan, maar dan op het gras.
Het was zonnig, geen kans op regen, dus waarom niet.

Ik reed de camper het gras op en parkeerde langs de waterkant.
Vanaf het moment dat ik de motor uitzetten, draaide een Hollandse vrouw zich om van haar klapstoel en begon boos bij ons naar binnen te staren.
Om haar van haar boze blik af te helpen zwaaide ik vriendelijk naar mevrouw.
Geen zwaai terug.
Het staren ging door en vervolgens kwam manlief in polo en kaki broek mee staren.
Hevig in gesprek met elkaar waren ze in een blik op ons gericht.
Ook na mijn 2e poging met vriendelijk zwaaien ging het boos kijken door.
Ik kreeg de indruk dat onze landgenoten niet blij waren met ons.
Aangezien de camper best wel scheef stond aan de waterkant en dit niet zo goed is voor de camper, heb ik hem verplaatst naar een vlakker stuk op het grasveld.

Maar goed, vanaf het moment dat mevrouw ons zag had zij twee keuzes tot benaderen.
Een aardige keuze en een niet aardige keuze.
De aardige keuze had geweest, dat mevrouw van haar stoeltje op stond, naar ons toe kwam en zei ‘ Hallo! lekker weer he! wellicht dat jullie er niet van op de hoogte zijn, maar hier parkeren is niet toegestaan omdat…
Dan hadden wij mevrouw bedankt voor de tip en hadden wij kunnen beslissen wat we zouden doen.

Maar mevrouw koos voor de niet aardige keuze.
Naar je staren, boos kijken, over je lopen lullen, dit geeft voor niemand een fijn gevoel.
Dus mensen, laat je is een keer van je goede kant zien en loop niet zo te ouwehoeren.

  • 1
  • 2

Website en vormgeving: iFred Websites & Webdesign (geheel HTML5 en CSS3) Copyright © 2018 - 2019