Het leven in een camper tot nu toe

-17 juni 2019-
Op zondag 3 maart zijn wij vertrokken uit Rotterdam.
Dat betekent dat we inmiddels al 107 dagen onderweg zijn!

De weken in België en Frankrijk waren koud, nat en af en toe wat zon.
In de nachten heeft het vaak gevroren.
Maar ook deze periode had ik zeker niet willen missen.
Ik wilde ervaren hoe het is om een ander leven te leiden.
En dat is niet alleen maar zonneschijn.

Er zijn dagen geweest dat we dag in, dag uit met thermokleding liepen en sliepen.
Ook hebben we met 3 lagen sokken over elkaar aan gelopen en de jas aan in de camper.
We hebben een aantal dekens bij ons, dus hier konden de katten lekker mee worden ingestopt.
Ik denk dat ik in heel me leven nog nooit zoveel thee heb gedronken als toen.
Elke avond gingen er liters in terwijl we onder een aantal dekens film aan ’t kijken waren.
Kaarsen aan voor de sfeer, maar ook om onze handen aan op te warmen.
Overdag hebben we geregeld de verwarming aan gehad.
Maar ’s nachts was het met je hoofd onder de dekens liggen.
Kyara kwam knus tussen ons in liggen onder de dekens voor wat warmte.
Ozzy heeft het gelukkig niet zo snel koud, dus die nam genoegen met zijn mandje.
Als we ’s ochtends aan het ontbijt zaten, kwamen er wolkjes uit onze mond zoals je ook buiten hebt met kou.
Maar als je dan naar buiten kijkt en je staat aan een prachtig meer met geen mens om je heen en alleen natuur, dan maakt dat voor mij alles goed.

Vanaf dat we in Spanje zijn aangekomen, hebben we veel dagen gehad met een zonnetje.
Dit maakt het leven in een camper wat makkelijker.
Je leeft meer buiten waardoor je opeens weer meer ruimte ervaart.
Vooral om je was te drogen is het erg fijn als je deze buiten kan hangen.
In plaats van lijntjes spannen kris kras door de camper.
De katten vinden het wel erg leuk zo’n tent door de camper.

Met de camper hebben we inmiddels ook al genoeg meegemaakt.
Een van de laatste dagen dat we in Frankrijk waren hebben we een lege motoraccu gehad.
Wij dachten namelijk, toen we stil stonden met de camper, dat we wel ff de laptop konden opladen aan de motoraccu.
Heel eventje moet vast wel kunnen.
Nou, doe dit dus niet als de motor uit is, want de motoraccu loopt razendsnel leeg.
Hier kwamen we de volgende dag achter toen we naar onze volgende bestemming wilde rijden en de motor niet startten.
Gelukkig heeft toen een aardige meneer ons geholpen en wilde met zijn camper die van ons weer aan de praat krijgen.
Dit lukte helaas niet.
Waar we toen achter kwamen, is dat wij met onze eigen huishoudaccu de motoraccu kunnen starten.
Weer wat geleerd!

We hebben in Spanje ook al een aantal keer langs de weg gestaan met open motorkap.
Dit kwam door de hoge temperatuur buiten en het rijden in de bergen.
Als we zien dat de temperatuurmeter in het oranje komt, zetten we de camper langs de kant, motorkap en ramen open, alles wat aan het opladen is aan de motoraccu uitzetten en afwachten maar.

Een paar weken terug in Portugal was een berg zo steil, dat de temperatuurmeter al zo snel in het oranje was, dat we hebben besloten om te keren en een andere weg te nemen.
Ook dit was weer een ervaring.
Ik ben toen eerst een stuk naar achter gereden om het breedste punt te vinden om te keren.
In zijn achteruit een berg af gaat snel joh met een camper volgeladen!
Rik is vervolgens uitgestapt en heeft me geholpen met keren.
Na 10x voor en achteruit te hebben gestoken, is het gelukt en hebben we een andere route gekozen.
Het rijden in de bergen vinden we allebei erg mooi.
Maar het is wel de bedoeling dat de camper het zolang mogelijk volhoudt.
Dus dan is het keuzes maken en toch maar een stukje over de snelweg rijden.

Het rijden wisselen we trouwens elke keer af.
Het is me wel opgevallen dat ik een van de weinige vrouwen ben die achter ’t stuur zit in een camper.
Ik vind het hartstikke leuk om te rijden en meer vrouwen zouden het moeten doen.
Zet je vent op de bijrijdersstoel en pak zelf dat stuur beet!
Een keer reden we een camper tegemoet waar ook een vrouw achter het stuur zat.
Die vrouw was zo blij dat ze mij achter het stuur zag zitten, dat ze van oor tot oor glimlachte en maar bleef zwaaien.
En nee ze zat niet met beide handjes in de lucht, maar netjes 1 aan het stuur.

De binnenkant van de camper begint ook zo zijn sporen van leven te tonen.
Ik denk dat de vorige eigenaar 2 weken per jaar naar Zeeland is geweest.
Want de kastdeurtjes hebben het zwaar met ons intensieve gebruik.
Er hangen er een aantal scheef en sommige willen niet meer dicht.
Ook de koelkast werkt niet meer op gas.
De koelkast koelt alleen nog als we rijden door de motoraccu of als we bij een stroompaal staan.
Maar als je gewoon de boodschappen erop aanpast valt hier prima mee te leven.

Het leven in een camper tot nu toe is een geweldige ervaring voor mij.
Ik had het allemaal niet willen missen!

Website en vormgeving: iFred Websites & Webdesign (geheel HTML5 en CSS3) Copyright © 2018 - 2019